- Prawdziwe *Wampiry* nigdy nie ¶pi±! - wrzasn±ł Alucard roztrzaskuj±c głowę jakiego¶ podrzędnego "Nietoperzyka" o ¶cianę.

Kolejne zadanie zostało wykonane - tego Walter był pewien od godziny. Jednak powrót Króla ¦mierci do trumny trwał wyj±tkowo długo. O wiele za długo...
- O czym on w ogóle my¶li?! Jutro tak ważny dzień! Tyle czasu spędziłem nad... - Rozległ się trzask. Lokaj poczuł delikatny powiew lodowatego wiatru. Okno zostało otwarte...

- Czym jest godzina względem wieczno¶ci? - Pomy¶lał Alucard i postanowił rozejrzeć się po okolicy... Id±c przez ciemny park, pocz±tkowo nie dostrzegł niczego interesuj±cego. Zobaczył jak±¶ parę całuj±c± się siedz±c na starej ławce, trzy bezpańskie psy kopuluj±ce i szczekaj±ce ze szczę¶cia. Jego wzrok przykuł jednak jaki¶ mężczyzna gwałc±cy o¶mioletniego chłopca. Na ten widok zerwał się i po chwili, pedofil nie istniał. A mały my¶l±c, że to sen, po prostu zemdlał. Wampir my¶l±c o przeżyciach z młodo¶ci, o których nigdy nie zapomniał, postanowił znacznie przedłużyć życie chłopca...
- Gdy się obudzisz, nie będziesz miał imienia... będziesz kroczyć w nocy, a spać w dzień. Żaden człowiek nie będzie dorastać Ci do pięt, a kto spróbuje Cię na¶ladować... zginie.
Nakładaj±c kl±twę na dziecko, a błogosławieństwo na nowo powstałego nieumarłego, oddalił się.
- Do¶ć zabawy na dzi¶... Wystarczy...

- "Nad czym tyle pracowałe¶, Mój Aniele ¦mierci..?" - Wyszeptał Walterowi do ucha Alucard, co w poł±czeniu z chłodem dało niepowtarzalny "Snow Kiss" (polecam piosenkę zespołu Nirgilis - "Snow Kiss"). Widz±c niepewn± minę lokaja, demon zacz±ł się histerycznie ¶miać i wskoczył do trumny.
- Na rano życzę sobie talerz krwi jakiej¶ dziewicy. O temperaturze 36.6 stopnia. Gotowane przez 11 minut i 6 sekund. Ale Ty o tym doskonale wiesz...

- O czym on sobie do Diabła my¶li?! Jednak moja praca jest niewarta ¶wieczki... - Na twarzy lokaja pojawił się demoniczny u¶miech. - Kiedy on w ci±gu dnia smacznie ¶pi, ja ciężko pracuję, tworz±c coraz nowsze i sprawniejsze modele broni. Kiedy on się budzi, muszę pilnować by grzecznie wrócił, aby odpocz±ć. Jaki z tego wniosek? To ja tak naprawdę nigdy nie ¶pię! Je¶li tak dalej pójdzie, "Góra" mi te męki wynagrodzi... I to już wkrótce...

Do póĽnego wieczora w siedzibie organizacji Hellsing było bardzo cicho. Alucard przebudził się, a na biurku przy trumnie dostrzegł doskonale przygotowan± krew.
- Walter jak zwykle doskonale się spisał... - Wampir zasiadł przy stole i rozpocz±ł posiłek. - Dobrze, po takim posiłku można spokojnie wyruszyć na łowy... - Alucard poczuł zbliżaj±c± się do niego energię - ... ale chyba najpierw czeka mnie niespodziewane zadanie... *WEJ¦Ć!!!*

- To piękna noc na zabijanie, nieprawdaż? - w komnacie rozbrzmiał tajemniczo brzmi±cy głos.

Maxwell westchn±ł ciężko i podparł brodę rękami. Siedział w oknie już od godziny, a z każd± minut± jego irytacja i zniecierpliwienie wzrastały. Była piękna, słoneczna pogoda i ulica, na któr± wychodziło okno jego pokoju, tętniła życiem. Nie leżało w jego naturze samotne tkwienie w pustym mieszkaniu i wygl±danie godzinami przez okno. Jednak nie był jeszcze na tyle nierozs±dny, żeby nie posłuchać rad współpracowników i zgodził się zachować przynajmniej minimum ostrożno¶ci. Nie wychodził z hoteliku w dzień, o ile nie było to konieczne, nosił zwykłe ubranie, w razie czego miał się przedstawiać fałszywym nazwiskiem. W końcu oficjalnie przebywał w małej rezydencji koło Viterbo, we Włoszech, ze względu na ‘problemy zdrowotne’.

Trudno powiedzieć, czy ta cała niebezpieczna gra bardziej go bardziej bawiła czy ekscytowała. On sam, mimo powagi ostatnich wydarzeń, z u¶miechem my¶lał o swoich kolejnych zamierzeniach. Niew±tpliwie ostatnio decyzje Maxwella były niezrozumiałe dla jego najbliższego otoczenia. Jednak nie wiedziano, dlaczego wła¶ciwie w Anglii płon± wioski i gin± ludzie, a sam szef Trzynastki osobi¶cie dogl±da akcji. Takich rzeczy pod nosem Hellsinga nie robi się dla zabawy. I bezkarnie. Kto jak kto, ale on musi zdawać sobie sprawę z ryzyka... Mimo to autorytet Maxwella sprawiał, że nie zadawano zbędnych pytań, a jego rozkazy wykonywane były ze zwykł± sumienno¶ci±. Swoj± drog±, nikt nie chciałby znaleĽć się w jednym pokoju z w¶ciekłym szefem, który ostatnio stał się jeszcze bardziej wybuchowy...

Blondyna wyrwało z zamy¶lenia ciche pukanie do drzwi. Zerwał się na nogi tak szybko, że prawie przewrócił krzesło, na którym siedział i bole¶nie przy tym uderzył się w nogę.
- Cholera... – mrukn±ł pod nosem.
Wyci±gn±ł przed siebie ręce, przypatruj±c się dokładnie dłoniom. „Nie, bez przesady... Więcej snu i tyle” pomy¶lał i ruszył w kierunku drzwi, kiedy usłyszał kolejne pukanie, tym razem nieco bardziej natarczywe.

Maxwell szeroko się u¶miechn±ł na widok niskiej, do¶ć otyłej Meksykanki w podrobionym dresie Adidasa.
- Buenas tardes, blondasku. Ja się spieszę hoy, więc rusz culo i dawaj pela - zakomendrowała, żuj±c niedbale różow± gumę.
- Niech będzie pochwalony, siostro Ascención.
- Niech będzie pochwalony, ojcze Enrico – u¶miechnęła się kobieta. – Przesyłka kurierska dla ojca, prosto z Watykanu.
¦ci±gnęła z pleców sportow± torbę i po chwili wydobyła z niej niewielk± paczkę, owinięt± w szary papier. Oczy Maxwella wprost za¶wieciły się na ten widok.
- Siostra jak zwykle niezawodna... – powiedział, wpatruj±c się łapczywie w pakunek. – Bóg wynagrodzi siostrze jej wysiłek.
Niemal wyrwał paczkę z r±k Ascención i odetchn±ł głęboko, gdy trzymał j± już w rękach.
- I ja też.
U¶miechn±ł się do niej raz jeszcze i mrugn±ł na pożegnanie, gdy spłoniona kobieta skłoniła z szacunkiem głowę. Kiedy tylko zamkn±ł za ni± drzwi, położył przesyłkę na samym ¶rodku stołu, wzi±ł nóż i zabrał się do uroczystego, powolnego rozcinania papieru. „Jeszcze parę dni, a mogłoby być ciężko...” pomy¶lał.

Anderson czujnym wzrokiem obrzucił całe pomieszczenie. Jego szary płaszcz łopotał w powietrzu, gdy pokonywał kolejne korytarze, a głowa obracała się raz po raz jak łeb jastrzębia, wypatruj±cego z przestworzy pechowego, zbyt wolnego zaj±ca. Nie był tak skoncentrowany od dawna.
¦wiatło wpadało przez witraże, roz¶wietlaj±c pomieszczenia tysi±cami barw. Mimo że dzień był nadzwyczaj słoneczny, w kamiennej budowli panował chłód. Wszędzie gdzie skierował swój wzrok dostrzegał ¶lady minionej epoki… wiekowe obrazy, rzeĽby o gładkich, idealnych kształtach, nadgryzione zębem czasu prototypy niedokończonych wynalazków, których twórcy zmarli dawno temu.
Po plecach o. Alexandra Andersona przeszedł dreszcz, gdy zatrzymał się na skrzyżowaniu dwóch korytarzy. Za plecami dosłyszał ciężkie dyszenie i dĽwięk wydawane przez miękkie buty noszone przez diakona Lukę, gdy ten truchtem podbiegał do wysokiego księdza.
Anderson odwrócił głowę i rzucił przez ramię krótkie:
- Ilu?
Przez parę chwil młody diakon łapał oddech. Wygl±dał na jakie¶ siedemna¶cie lat, ale w rzeczywisto¶ci miał dwadzie¶cia pięć. W pracach młodszego duchownego cecha ta była bardzo cenna.
- Około dwudziestu ojcze, ochronie udało się wyłapać czwórkę ale… - zaj±kn±ł się.
- To nic nie da. One znaj± ten cały budynek lepiej niż ktokolwiek tu pracuj±cy. Je¶li chcemy ich znaleĽć, musisz wezwać jeszcze paru diakonów i dokładnie przeczesać ten teren.
Chłopak poprawił okulary i westchn±ł z frustracji. To był już czwarty raz gdy Museo Nazionale Romano zostało przejęte przez dwudziestkę ż±dnych wrażeń, roze¶mianych podopiecznych z sierocińca, jaki mie¶cił się obok Pałacu Papieskiego. Dzieciaki znudziły eksponaty tego muzeum gdzies tak około trzeciej wizyty. Nikt tak naprawdę nie s±dził, aby grupa pełnych niespożytkowanej energii dzieci widziała co¶ interesuj±cego w włóczeniu się po starych muzeach.
Dlatego młodzi ludzie, z których spora czę¶ć ma szansę stać się w przyszło¶ci stać pracownikami jednego z Trzynastu Watykańskich Wydziałów już dawno porzucili wpatrywanie się w dzieła pędzli dawno nieżyj±cych autorów na rzecz zabawy w chowanego, na terenie całego trzypiętrowego Museo Nazionale Romano. A że opiekę podczas wycieczki sprawował Anderson i Luka, do¶ć łatwo było zgadn±ć kto ma się uganiać za hord± tych ruchliwych potworków.
Na twarzy Andersona pojawił się lekki u¶miech. Kolejny dzień w pracy.
Nagle jego wzrok stwardniał, gdy zza zakrętu wyszła dwójka starszawych duchownych. Pierwszy był ubrany w fasonie podobnym do Andersona, biała koszula włożona w długie, jedwabne spodnie, na tę za¶ nałożony płaszcz. Okulary ojca Renaldo błyskały, gdy mijali kolejne witraże. Obok niego szedł gruby ksi±dz ubrany w bardziej tradycyjn± sutannę, dĽwigał za¶ ze sob± podłużn± walizkę. Anderson rozpoznał tego drugiego jako o. Paolo Arianni, z Trzeciego Watykańskiego Wydziału: Mattai.
- Luka… - skin±ł głow± na młodszego duchownego, który szybko zrozumiał sytuację. Skłonił się starszym księżom i szybko oddalił się w poszukiwaniu swoich zbyt szybkich i zbyt sprytnych podopiecznych.
MężczyĽni poczekali aż ucichn± kroki i zostan± sami w korytarzu. Anderson zdawał sobie sprawę że je¶li ci dwaj pofatygowali się do niego, to ta czę¶ć muzeum będzie wył±czona z użytku turystów przez co najmniej godzinę.
MężczyĽni skłonili się sobie. Anderson spodziewał się wizyty obojga, aczkolwiek lekko zaskakuj±ce było że spotykali się z nim obaj naraz. Jego wzrok przesun±ł się na podłużn± walizkę trzyman± przez agenta Mattai. Wskazał na ni± palcem;
- Czy to?...
Gruby ksi±dz u¶miechn±ł się szeroko a w jego oku pojawił się błysk. W tym momencie przypominał bardziej starego, chytrego sprzedawcę starych wozów niż watykańskiego agenta. Zerkn±ł na o. Renaldo, który potwierdzaj±co skin±ł głow±.
Bez zbędnych ceregieli Arianni otworzył walizkę i zaprezentował Andersonowi jej zawarto¶ć. Tamten aż gwizdn±ł z podziwu.
- No no no…
- Specjalne, wykute z my¶l± o ojcze ostrza. Każde z nich ma 79 cm długo¶ci, 8 cm szeroko¶ci. Wykonane ze stopu srebra, tytanu i irydu w proporcjach 60%, 25% i 15%. Obłożone specjalnymi błogosławieństwami i wod± ¶więcona, osobi¶cie obłożone przez jego Ekscelencję Papieża – wszystko wyrzucił z siebie na jednym wdechu, wyraĽnie dumny z dwóch pięknych sztyletów… ba, krótkich mieczy jakie jego wydział oddawał w ręce paladynowi.
Anderson wzi±ł dwa ostrza do rak. Były one większe niż te, którymi się zwykle posługiwał i były przeznaczone do walki na krótki dystans… dokładnie to o co prosił. Wykonane w jednym celu, niszczenia najsilniejszych z plugastw i wynaturzeń jaki zostały wyplute przez piekło na ten ¶wiat. ¦więty Jezu, prawdopodobnie samo mu¶nięcie jakiego¶ słabszego nieumarłego jednym z tych cacek posłałoby go w objęcia Księcia Ciemno¶ci.
Po chwili zorientował się że wzdłuż ostrza wygrawerowano napis.
- „Zaprawdę powiadam ci, jeszcze dzi¶ znajdziesz się ze mn± w królestwie niebieskim”… - odczytał na głos.
Przez chwilę trzej mężczyĽni stali nieruchomo po czym jednocze¶nie parsknęli ¶miechem.
- ¦wietna robota ojcze Paolo – pochwalił Anderson – takie cacka na pewno pomog± pozbyć się nawet takiego monstrum jak Alucard. Jeste¶my waszymi dłużnikami.
- Drobiazg, ojcze Anderson. Wie ojciec jak bardzo lubię prezentować zabawki swojego wydziału, a twoje zamówienia zawsze sprawiały nam największa przyjemno¶ć. Zaspokaja pan próżno¶ć starego człowieka…
- Nie w±tpię – u¶miechn±ł się jeszcze szerzej, odwracaj±c do ojca Renaldo.
Tamten jedynie u¶miechn±ł się, wyjmuj±c zza pazuchy opasł±, br±zowę teczkę opatrzon± piecz±tk± „XXIII”.

- Szlag by to trafił… - Integral popatrzyła w monitor z nieobecnym wyrazem twarzy. Obdzwoniła wszystkich informatorów, wysłała swoich ludzi na każde miejsce zbrodni i dalej nie wiedziała praktycznie nic. Nie przychodziło jej nawet do głowy, kto chciałby to zrobić… A może raczej, kto nie chciałby, co w sumie nie zmieniało zbytnio faktu, że mogła o to podejrzewać wiele osób. Poruszyła się niespokojnie na krze¶le słysz±c odgłos gło¶nych kroków dochodz±cy z korytarza i spojrzała na drzwi.
Do gabinetu wpadła zdyszana Victoria. - Wiem!- wykrzyknęła wpadaj±c na krzesło które się przewróciło. - Wszystko wiem - dyszała policjantka.
– Czemu więc nie wiesz, że trzeba zapukać zanim gdzie¶ się wejdzie? – Hellsing wyci±gnęła cygaro z pudełka, nie spuszczaj±c wzroku z Seras. – Ale, dobrze. Powiedz mi, czego takiego dowiedziała¶ się tym razem.
Ceres wci±ż ciężko dysz±c wyprostowała się - Maxwell... widziałam go w kawiarni. Mówił, że zadzwoni do kogo¶ i że Darmoore... tak, Darkmoore bedzie następne… Ale tylko tyle się dowiedziałam - zakończyła szczerz±c zęby w głupawym u¶miechu.
- Chcesz mi powiedzieć, że to wszystko jest sprawk± katolików? Jeste¶ tego pewna?
- Widziałam Maxwella, gadał z jakim¶ zakapturzonym go¶ciem. Usłyszałam tylko, co mówił Maxwell - tłumaczyła wymachuj±c energicznie rękoma.
- Maxwell… My¶lę, że jest do tego zdolny. Nigdy nie był do końca normalny. – Integral w zamy¶leniu strzepnęła popiół do popielniczki. – Dobrze, spróbuj dowiedzieć się czego¶ więcej. Nie mogę w końcu oskarżyć go o to nie maj±c żadnych dowodów.
Dziewczyna zrobiła wielkie oczy. - Ale ale czy tego nie powinien zrobić mistrzunio? On jest lepszy, silniejszy, a ja jestem takie nic...- powiedziała patrz±c na Integral.
- Seras, nie nauczysz się, je¶li nie będziesz próbować. Owszem, je¶li uznam, że sobie nie radzisz, wy¶lę Alucarda. Ale w tej chwili uważam, że nie jest niezbędny.
Dziewczyna skinęła głow± i ruszyła do drzwi, aby opu¶cić gabinet. Był zszokowana. Będzie musiała jako¶ znaleĽć t± łachudrę Maxwella i nie spuszczać z niego oczu. Ale jak go znaleĽć? - pytała siebie w duchu.
- Je¶li chcesz, możesz wzi±ć kogo¶ do pomocy. Pamiętaj też, żeby powiadomić mnie od razu, kiedy czego¶ się dowiesz – rzuciła Hellsing na pożegnanie i wróciła do przegl±dania papierów.
- Tak jest – odparła. ‘Cholera do pomocy? Niby, kogo... Tu s± sami gburowaci żołnierze... Trudno, poradzę sobie sama’ - pomy¶lała i pewnym krokiem wyszła z gabinetu.

Od jakiego¶ czasu atmosfera w rezydencji Hellsing była bardzo napięta. Nikt nic nie wiedział co doprowadzało wszystkich do szału. Viktoria Ceras chodziła zatłoczonymi uliczkami Londynu. Przechodz±c obok jednej z kawiarenek zauważyła wielk± postać. Od razu rozpoznała t± osobę.
- Maxwell - szepnęła sama do siebie zdziwiona co też on może robić w Londynie. Dopiero teraz policjantka zauważyła drug± postać w kapturze. Rozmawiali o czym¶. Ceras ubrana w ciemne spodnie i jasn± koszulkę weszła do kawiarenki. Na głowie miała czapkę spod której wysuwały się jej blond włosy. Przysiadło nieopodal stolika Maxwella lecz zd±żyła usłyszeć tylko strzępki rozmowy.
- Kto¶ otrzyma telefon…ale kto do cholery. A to Darkoomre…co to może być.. - zastanawiała się obserwuj±c wychodz±cego mężczyznę. Po chwili wstała i po¶piesznie udała się w stronę rezydencji by o wszystkim poinformować Integral i swego Mistrza. Większo¶ć drogi biegła a gdy już dotarła do rezydencji wpadła jak burza do ¶rodka i pędem udała się do gabinetu Integral.

Regulamin:
<img src="adres_obrazka" align="left" width="100" height="100">

<a href="http://hellgame.blog.pl" target="blank"><img src="http://republika.pl/blog_jw_107420/127118/tr/erpegbutton.jpg" border="0" alt="Hellsing RPG" width="80" height="30"></a>